In memoriam: Hannah

In memoriam: Hannah
13 december 2010 – 28 mei 2019

Dinsdag 28 mei is de meest zwarte dag in ons leven, dit is de dag dat Hannah plotseling is overleden.

Hannah was als blindengeleidenhond de opvolgster van Claire. Wij hadden het voorrecht om regelmatig op Hannah te mogen passen. Hannah was al weer een tijdje bij ons en gezien haar leeftijd zou zij bijna van haar pensioen mogen genieten. De kans was aanwezig, dat ze voor altijd bij ons zou komen wonen. Wij keken hier naar uit, want ze had onze harten veroverd. We maakten plannen om met Hannah en Febe op vakantie te gaan en dat we haar mee zouden nemen op vakantie naar de bergen, om daar mooie wandelingen te maken. Zij veroverde niet alleen onze harten, maar van vele andere mensen. Zij liep op iedereen af om een knuffel te vragen. Dit deed ze door tegen de mensen aan te gaan staan. Er was dan ook niemand, die deze verleiding kon weerstaan en Hannah werd weer aangehaald.

Alle doordeweekse dagen werd zij door haar ome Arend opgehaald om een wandeling met hem te maken door de duinen of over het strand. Ik kon dan een ronde met Febe lopen, die door haar artrose niet zo ver meer kan lopen. Het was prachtig mooi om te zien hoe blij zij was, als Arend door het tuinpad aan kwam lopen. Zij lag met haar kop op de verwarming al op de uitkijk of hij er aan kwam. Zag zij hem komen dan sprong zij op en rende richting de deur, maar eerst even terug naar het raam, om te kijken of Arend er wel echt aan kwam. Zij rende op hem af en sprong tegen hem op om te worden geknuffeld.

Ook op deze, voor ons, zwarte dinsdag werd zij opgehaald en vrolijk ging ze met Arend mee voor een wandeling. In de namiddag ging zij overgeven en kreeg zij diarree. Gezien haar zwakke darmen direct naar de dierenarts en met de nodige medicatie weer naar huis. Zij leek op te knappen, want toen ik ’s-avonds thuis kwam, kwam Hannah kwispelend naar mij toe. Later op de avond ging het toch fout, direct naar de dierenarts en aan het infuus. Zij zou de nacht daar aan het infuus blijven. Zij leek hiervan op te knappen, maar in de ochtend verloor Hannah de strijd en is overleden. Dit kwam bij ons aan als een mokerslag.

Nooit meer die aandacht vragende neus onder onze arm, nooit meer haar lieve kop op onze schoot. Nooit meer bij thuiskomt, die lieve kop op de verwarming op de uitkijk. Nooit meer tijdens de wandeling, die natte neus tegen je hand, om duidelijk maken dat zij er weer was en misschien wel een brokje had verdiend.

Wij zullen deze mooie, blije, blonde, allerliefste GoldenLabradorRetrieverDame missen, maar zij zal altijd voortleven in onze harten.

Rust zacht lieve, lieve, allerliefste Hannah

In memoriam: Luna

30 mei 2004 – 4 mei 2019

Zaterdagavond 4 mei 2019 hebben wij in afscheid moeten nemen van onze lieve, slimme labrador Luna.

Luna is toen ze 7 maanden oud was bij ons gekomen. Ik ontmoette haar op een nascholing voor gedragstherapie voor honden. Zij had wat problemen in een gezin waar zij terecht was gekomen. Deze mensen hadden niet zoveel met honden. Tijdens de cursus moest ik met Luna aan de slag en ik zag meteen hoe blij zij was om met mij te werken. Er was direct een klik. Tegen de cursusleider zei ik, dat ik Luna wel mee naar huis wilde nemen en dat ik het gezin wel een vergoeding wilde geven. Hij vond dat hij dit niet kon maken, om dit aan hen te vragen. Vrijdag daarop werd ik door hem gebeld met de mededeling “jij had toch zo’n grote mond. Ik heb Luna hier, die kun je komen halen, heropvoeden en dan mag je haar zelf herplaatsen”. Na overleg met Tinie zijn we direct in de auto gestapt om Luna op te halen. Al gauw kwam ik er achter dat Luna een bang en onzeker labradortje was en ik er geen vertrouwen in had, dat als zij herplaatst zou worden, dat het dan goed zou komen. Dus voor mij was er maar één optie, Luna zou bij ons blijven en de Tricolore was een feit. Bruin Inci, Zwart Noa en Blond Luna.

Luna was bang voor onweer, bang voor vuurwerk, bang voor mannen en van andere honden moest zij ook niet veel hebben, alleen PitBulls en Staffords, die vond zij geweldig.

Door geduld, rust en haar te steunen als zij bang was, hebben we heel veel met haar bereikt. Wat zij in die tijd had geleerd is, als ik bang ben ga ik naar mijn baas toe, want die helpt mij. Hierdoor kreeg zij steeds meer zelfvertrouwen. Bij onweer of bij vuurwerk kwam zij bij ons liggen en dat gaf haar rust.

Dat Luna een bijzondere Labrador was is zeker. Als zij geen zin had om een lange ronde te lopen, ging zij al op het tuinpad liggen en wilde zij terug naar huis. Dit werd dan ook door ons gedaan. Kwamen wij terug met onze ander labjes, dan stond zij kwispelend voor de keukendeur en wilde zij quality-time voor zich zelf. Ik ging dan vaak met haar alleen lopen en liet haar de wandeling bepalen. Meestal werd het een rondje in de wijk. De volgende dag ging zij dan weer met haar zussen mee met de grote ronde, zij had haar rustdag gehad.

Van alle Labradors, die wij gehad hebben, was Luna degene met de meeste kwispeluren. Als er wat gebeurde of er kwam iemand op visite, dan pakte zij een theedoek of een handdoek of slipper in haar bek en showde aan de visite hoe prachtig mooi zij was. Zelfs zaterdagavond toen wij Luna moesten laten inslapen, kwam zij kwispelend op de dierenarts af.

Lieve Luna, wat zijn wij blij dat jij in ons leven kwam en wat heb ik als gedragstherapeut ontzettend veel van je geleerd. Wij zullen onze altijd vrolijke kwispelkont missen. Wat hebben wij van al die jaren van elkaar genoten en wat heeft zij samen met Inci, Noa, Febe, Claire, Izzy en Hannah mooie avonturen beleefd.

Rust zacht lieve, lieve Luna, voor altijd in ons hart.

In memoriam: Izzy

17 april 2004 – 15 maart 2019

Op 15 maart hebben wij afscheid moeten nemen van onze lieve, vrolijke labrador Izzy.

Izzy is in maart 2017, op 12 jarige leeftijd, bij ons komen wonen. Wij hebben het voorrecht gehad, om 2 jaar voor deze lieve, knuffeldame te mogen zorgen.

Izzy was een lieve, sociale, vrolijke labrador. Zij hoefde van ons helemaal niets, alleen lekker hond zijn en genieten van de duinen en het strand.

Zij was een echte Labrador, dus een koekiesmonster. Izzy deed alles voor een frolicje. Als zij maar de indruk had, dat er een brokje te verdienen viel, kwam zij vrolijk kwispelend naar je toe, om haar brokje in ontvangst te nemen.

Izzy stond ’s-ochtends altijd als eerste klaar om naar duin of strand te gaan. Zij heeft dit tot het laatste moment vol gehouden. Sinds dit weekend ging het steeds slechter en kon zij bijna niet meer op haar achterpoten staan. Izzy stopte ook met eten, wat voor haar heel vreemd was. Daarom hebben wij helaas het moeilijke besluit moeten nemen om haar te laten gaan.

Met pijn in ons hart hebben wij haar vanochtend thuis in laten slapen. Het is goed.

Izzy, onze andere dames en natuurlijk wij hebben 2 jaar onwijs van elkaar genoten.

Wij zullen de vrolijke, altijd kwispelende Izzy NOOIT vergeten. Izzy is voor altijd in ons hart..

Rust zacht lieve, lieve Izzy .

In memoriam: Claire

21 juli 2003 – 29 november 2018

Op 29 november hebben wij in afscheid moeten nemen van onze lieve, wijze labrador Claire. 

Claire is in september 2012, op 9 jarige leeftijd bij ons komen. Zij heeft tot haar 9de jaar keihard gewerkt als KNGF-blindengeleidehond. Toen zij in 2012 met pensioen ging, hadden wij het voorrecht, dat lieve Claire bij ons kwam wonen.

Claire was een lieve, sociale, wijze en slimme labrador. Zij hoefde van ons eigenlijk helemaal niets meer, alleen lekker hond zijn. Rauzen, rennen en af en toe een oefeningetje doen, om een brokje te verdienen. Haar favoriete oefening was de “wacht”. Als er bijvoorbeeld hardlopers aankwamen, dan riep ik tegen mijn meiden “meiden, wacht” en dan bleven ze netjes staan. Als de hardlopers voorbij waren, riep ik ze naar mij toen en kregen zij hun beloning. Natuurlijk kwamen we niet altijd hardlopers tegen, maar daar had Claire het volgende op gevonden. Was het een hardlopers arme wandeling, dan waren we opeens Claire kwijt. We keken om en zagen Claire rustig staan wachten en kwispelen. Zij had zelf de oefening “wacht” ingezet. Als je haar dan riep, kwam ze trots en vrolijk kwispelend naar je toe, om haar brokje in ontvangst te nemen. Dit probeerde zij natuurlijk meerdere keren op een wandeling. Dit bleef zij tot het einde toe doen.

Claire was ook zeer fotogeniek, dus moest onze “Doutzen”, zoals we haar noemde, menig keer poseren voor een foto. Zij deed dit in het begin heel graag, want fotomodel zijn betaald best goed. Zij heeft zo menig frolicje verdiend.

Wij hadden nooit kunnen vermoeden, dat wij ruim 6 jaar van Claire hebben mogen genieten. Wij zijn enorm blij, dat de altijd vrolijke Claire zo lang bij ons heeft mogen zijn. Het was voor ons helemaal een cadeautje, dat Claire in augustus nog een keer is mee geweest naar Denemarken en begin november naar Ameland. Dat was voor ons quality-time met haar.

Nooit meer Claire, die voor het raam staat te wachten, als wij thuiskomen. Wij zullen deze mooie, blije, blonde LabradorDame missen, maar zij zal altijd voortleven in onze harten.

Rust zacht lieve, lieve Claire.

In memoriam: It's Noa of Yara

03 DECEMBER 2000 – 09 NOVEMBER 2015

Dogtouch Labrador Retriever Noa overleden.

Op 10 november hebben wij in overleg met onze dierenarts afscheid moeten nemen van onze eerste lieve zwarte labrador Noa. Noa is als pup bij ons komen wonen. We hebben bijna 15 jaar van deze geweldige lieve meid mogen genieten.

We hebben samen heel wat avonturen met elkaar meegemaakt. De puppytraining en daarna de jachttrainingen. Noa had een hekel aan om iets in haar bek  te dragen wat ver uitstak. Zo moest zij een keer een rat apporteren, de staart van de rat wiebelde haar te veel in haar bek. Zij gooide de rat neer en de trainster dacht dat Noa de rat op stond te eten. Maar nee, Noa vouwde de rat dubbel, zodat de staart van de rat naar voren uitstak en bracht hem zo binnen, de Kanjert.

Noa had ook humor. Op de jachttraining moest Noa komen op de fluit vanaf 80 meter. “Weet je zeker dat Noa komt”, vroeg de trainster aan mij. “Natuurlijk”, zei ik. Noa en ik 80 meter van elkaar. Ik fluit en Noa rent als een speer recht op mij af. Ik sta hondentrots klaar met brokjes, om haar flink te belonen. Als een speer rent zij mij voorbij en duikt tot groot plezier van iedereen in het water 10 meter achter mij. De trainster was de enige die hier de lol niet van in zag en Noa en ik moesten apart gaan zitten en mochten de volgende oefening niet mee doen. Ons ontbrak de muts met “DOM” er op.

Noa ging graag naar de duinen en de bossen, maar het strand was haar lust en haar leven. Als zij mocht kiezen ging zij het liefst naar het strand. Lekker struinen langs de kustlijn. Schelpen, houtjes, krabbetjes eten. Zij genoot daarom met volle teugen van onze vakanties aan de kust van Denemarken, Terschelling en Ameland.

Vele keren ben ik met Noa op Ameland bij Klaas Wijnberg, de hondenfluisteraar, geweest. Daar had zij de specialiteit, om sneaky achter de rug van Klaas of Daphne Wijnberg op de bank te gaan liggen. Tot grote hilariteit van de andere cursisten, die wisten dat dit ten strengste verboden was. Maar met haar lieve, trouwe Labradorogen deed zij iedereen smelten.

Dat Noa een bijzondere Labrador was, bleek op de laatste vakantie in Denemarken. Op de laatste dag van onze vakantie namen wij op het strand afscheid van Duitse kennissen met hun Golden Retrievers. We gingen uit elkaar en toen we 30 meter uit elkaar waren, liep Noa plotseling naar hen terug. Zij liet zich nogmaals knuffelen en aanhalen. Toen dit gebeurd was, liep ze naar ons terug. Onze Duitse vriendinnen waren net zo verbaasd en onder de indruk als wij. Dit gaf mij wel een unheimisch voorgevoel, maar wel een heel mooi gebaar van onze bijzondere en lieve Noa.

Noa was een heel sociale en vriendelijke labrador. Zij vond het prima als er weer een hond bij ons kwam wonen of logeren. Zij heeft al onze honden zien komen, Inci, Luna, Febe en Claire. Zij vond het prima en alle honden waren bij haar van harte welkom. Zij kon met iedere hond overweg. Dankzij Noa ging ik mij verdiepen in de psyche en het gedrag van honden. Ik heb dankzij haar vele hondencursussen gevolgd en diploma’s gehaald, zoals Kynologisch gedragstherapeut, -trainer, hondenmasseur en speurinstructeur. Hieruit is mijn bedrijfje Dogtouch ontstaan met in de banner de mede oprichtster van Dogtouch “Noa”. Wij zullen onze lieve geweldige Noa missen. Maar zij leeft voort in onze harten en in Dogtouch. De mooie herinneringen en de mooie jaren en avonturen, die we met haar en samen met Inci, Luna, Febe en Claire hebben beleefd, zullen wij nooit vergeten.

Rust zacht lieve, lieve Noa.

IN MEMORIAM: CHARIZ INCI VAN HET OUDE DIEP

28 januari 1997 – 24 december 2009\

Onze tricolore is plotseling uiteen gevallen\

Op 24 december hebben wij toch nog vrij plotseling afscheid moeten nemen van onze lieve bruine “knuffelkont” Inci. Zij kwam op vier en halfjarige leeftijd bij ons wonen en heeft ruim 8 jaar ons leven verrijkt. We zullen die aandachtvragende neus onder onze arm missen. Het liefste lag zij de hele avond tegen ons aan en wilde ze aangehaald worden. Inci wilde altijd graag met ons mee, zodra we opstonden, keek zij ons vragend aan of zij niet mee kon.

Apporteren was haar lust en haar leven. Zij was zo fanatiek en hard voor zichzelf dat zij tijdens het oppakken van de dummy weggleed en haar kruisbanden scheurde. Dankzij de Kliniek van Atjo Westerhuis heeft zij tot aan het einde uitstekend gefunctioneerd met de nieuwe kruisbanden. Doordat zij artrose kreeg moesten wij het de laatste 3 jaar steeds rustiger aan doen. Het haar zo geliefde strand werd te zwaar voor haar. Ook kon zij niet meer mee met de grote wandelingen met Noa en Luna. Wij moesten apart met haar uit en dat deden wij met alle plezier. Zij kon bij ons aan de overkant in de duinen op haar eigen tempo rondstruinen en daar had zij nog veel plezier in.

Helaas werd bij Inci kanker geconstateerd en toen ging het heel hard. Na een korte ochtend wandeling waar zij nog veel plezier aan beleefde, kon zij 3 uur later niet meer opstaan en was verlamd aan haar achterpoten. Zij ging zienderogen achteruit en toen hebben wij in overleg met onze dierenarts, met pijn in ons hart, de moeilijke beslissing genomen om van Inci afscheid te nemen. Wij zullen onze vrolijke, altijd kwispelende knuffelkont missen en zij heeft een warm plekje in ons hart, want wat hebben wij al die jaren genoten van elkaar en samen met Noa en Luna vele avonturen beleefd.

Rust zacht lieve INCI

Contact

Frans Brouwer
Dogtouch
Katwijk

Mobiel: 06 24 60 11 51

E-mail: info@dogtouch.nl

Meer contactinformatie

Volg ons

twitter icon facebook icon

Banners

Website realisatie en ontwerp door 1322 Design